FÂNİYE DAYANAN YIKILIR, HAKK’A DAYANAN YALNIZ KALSA DA YIKILMAZ!
FÂNİYE DAYANAN YIKILIR, HAKK’A DAYANAN YALNIZ KALSA DA YIKILMAZ!
Nevzat AKSOY
Değerli okuyucularımız
NSANA DAYANMA, ÖLÜR! AĞACA DAYANMA, KURUR! DUVARA DAYANMA, YIKILIR! DAYANIRSAN HAKK’A DAYAN; O BÂKÎ’DİR!
Bazı sözler vardır, birkaç cümleye bir ömürlük hakikati sığdırır. Merhum Muhsin Yazıcıoğlu’yla özdeşleşen bu söz de insanın hayata, insanlara, güce ve inanca bakışını sorgulatan derin bir anlam taşır.
İnsana dayanma, ölür!
Çünkü insan fânidir. Bugün yanınızda duran, yarın sizden uzaklaşabilir. Bugün size söz veren, menfaati değiştiğinde verdiği sözü unutabilir. Zor gününüzde elinizi tutacağını söyleyenler, bazen en çok ihtiyaç duyduğunuz anda ortadan kaybolabilir. Hayatın acı gerçeklerinden biri de budur: Her yakınlık samimiyet, her dostluk vefa, her güzel söz sadakat değildir.
Ancak mesele insanlara güvenmemek değil, hiçbir insanı hayatımızın vazgeçilmez ve mutlak dayanağı hâline getirmemektir. İnsan sevilir, dostluk kıymetlidir, vefa değerlidir. Fakat fânî olanı ebedî, değişken olanı değişmez sanmak, insanın kendisine yapacağı en büyük yanılgılardan biridir.
Ağaca dayanma, kurur!
Ağaç bugün gölge verir, yarın kuruyabilir. İnsan da bazen parasına, makamına, servetine ve çevresindeki kalabalıklara güvenerek kendisini yenilmez zanneder. Oysa para tükenir, makam el değiştirir, güç zayıflar, kalabalıklar dağılır. Dün kapısında bekleyenlerin bugün selam vermediğine, dün alkışlayanların bugün sırt çevirdiğine nice insan şahit olmuştur.
Dünya nimetleri elbette kötülük değildir. Asıl mesele, sahip olduklarımızın esiri olmaktır. Makam sahibi olmak değil, makamın sarhoşluğuna kapılmak; para kazanmak değil, parayı her değerin üstünde tutmak; güçlü olmak değil, gücünü haklılığın ölçüsü sanmak insanı küçültür.
İnsanın gerçek değeri, sahip olduklarıyla değil, sahip oldukları karşısında karakterini koruyabilmesiyle ölçülür.
Duvara dayanma, yıkılır!
Duvar sağlam görünür ama temeli çürümüşse bir gün mutlaka yıkılır. Hayatta da bazı insanlar makamlarını, güçlerini ve arkalarındaki kalabalıkları aşılmaz duvarlar zanneder. Kendilerini dokunulmaz sanır, hesap vermeyeceklerini düşünürler. Oysa tarih, kendisini dünyanın sahibi zanneden nice insanın gelip geçtiğine şahittir.
Makamlar emanettir, güç imtihandır, yetki sorumluluktur. Bugün güçlü olanın yarın güçsüz kalabileceğini unutanlar, çoğu zaman en büyük yanılgılarını tam da güçlerinin zirvesindeyken yaşarlar.
Asıl mesele, insanın arkasında kaç kişinin durduğu değil; kimse kalmadığında da doğru bildiği yolda yürüyüp yürüyemediğidir. Çünkü kalabalıkların alkışı hakikatin ölçüsü değildir. Bazen herkes susar, haksızlık büyür. Bazen herkes güçlüden yana durur, mazlum yalnız kalır. İşte insanın karakteri, tam da böyle zamanlarda ortaya çıkar.
Peki, insana, ağaca ve duvara dayanmayacaksak neye dayanacağız?
Hakk’a dayanacağız!
Çünkü Bâkî olan Allah’tır. Kur’an-ı Kerim’in Rahmân suresinin 26 ve 27. ayetlerinde de yeryüzündeki her şeyin fâniliği, azamet ve ikram sahibi Rabbin zâtının ise bâkî olduğu bildirilir.
Hakk’a dayanmak, hiçbir şey yapmadan beklemek değildir. Elinden geleni yapmak, adaletten ayrılmamak, haksızlık karşısında susmamak, menfaat uğruna doğrulardan vazgeçmemek ve sonucu Allah’a havale edebilmektir. Tevekkül, tedbiri terk etmek; sabır, zulme razı olmak; inanç ise haksızlığa boyun eğmek değildir.
Hakk’a dayanmak, herkesin alkışladığı yerde doğruyu söylemek kadar, herkesin sustuğu yerde de hakikatin yanında durabilmektir. Kaybetmek pahasına dürüst kalmak, yalnız kalmak pahasına adaleti savunmak ve çıkarların önünde vicdanını susturmamaktır.
Merhum Muhsin Yazıcıoğlu’yla özdeşleşen bu sözün asıl gücü de burada yatmaktadır. Bu söz, yalnızca başkalarının vefasızlığını anlatmaz; insanın kendi nefsini de sorgulamasını ister. Başkalarının menfaat uğruna değişmesinden şikâyet ederken kendimiz ne kadar dürüstüz? Vefadan söz ederken ne kadar vefalıyız? Adaleti savunurken kendi çıkarlarımızdan vazgeçebiliyor muyuz?
Çünkü hakikat, yalnızca dilde söylenen bir söz değil, hayatta taşınması gereken bir sorumluluktur.
Bir gün insanlar gider, ağaçlar kurur, duvarlar yıkılır, makamlar el değiştirir, servetler tükenir. Geriye insanın karakteri, vicdanı ve yaptığı iyiliklerin hatırası kalır. Asıl mesele, bu fânî dünyada ne kadar yükseldiğimiz değil, yükselirken kim olduğumuzu unutmamamızdır.
İnsanı sevelim ama insanı putlaştırmayalım. Dünyada çalışalım ama dünyaya esir olmayalım. Güç sahibi olalım ama güce tapmayalım. Dostlarımızı koruyalım ama hakikati hiçbir menfaate kurban etmeyelim.
Ve unutmayalım: İnsan bazen herkesi kaybedebilir; fakat inancını, vicdanını ve doğruluğunu kaybetmediği sürece yeniden ayağa kalkacak bir dayanak bulabilir.
İnsana dayanma, ölür! Ağaca dayanma, kurur! Duvara dayanma, yıkılır! Dayanırsan Hakk’a dayan; O Bâkî’dir!
Çünkü fânî olan değişir, tükenir ve gider; hakikat ise insanın yolunu aydınlatmaya devam eder.
Vesselam
Nevzat AKSOY
