ÖMRÜNÜ TÜKETTİĞİN HAYALLERİN PEŞİNDE, YAŞAMAYI UNUTMA!
ÖMRÜNÜ TÜKETTİĞİN HAYALLERİN PEŞİNDE, YAŞAMAYI UNUTMA!
Nevzat AKSOY
Değerli okuyucularımız,
“Ne geçmiş var ne gelecek. Ne geçmişe bak üzül ne de geleceğe bak tasalan. İçinde bulunduğun anı yaşa; çünkü o an varsın.” — Mevlânâ
Bu sözü derinlemesine düşündüğümüzde, aslında hayatın telaşı içinde neleri kaybettiğimizi, neleri ihmal ettiğimizi ve hangi değerleri göz göre göre tükettiğimizi daha iyi anlarız.
İnsan, çoğu zaman sahip olduklarının kıymetini bilmeyen, sahip olamadıklarının peşinde ömrünü tüketen bir varlıktır. Daha fazlasını ister, daha yükseğe çıkmak ister, daha çok kazanmak, daha çok sahip olmak, daha çok tanınmak ister. Fakat bu bitmek bilmeyen isteklerin arasında en kıymetli hazinesini, yani ömrünü kaybettiğinin farkına bile varmaz.
Bugünün insanı, ömrünün yetmeyeceği hayallerin peşinde koşarken elindeki hayatı ıskalamaktadır. Henüz yaşamadığı yarınlar için bugünü feda eder. “Belki bir gün zengin olacağım, belki bir gün makam sahibi olacağım, belki herkes beni tanıyacak, belki herkes bana hayran kalacak.” diye diye ömrünün en güzel yıllarını tüketir.
Peki, bütün bunların sonunda ne kazanacaktır? Bir avuç toprakla son bulan dünya hayatında, uğruna kalp kırdığı, dostlukları bitirdiği, ailesini ihmal ettiği, huzurunu kaybettiği bütün o dünyevi hevesler neye yarayacaktır?
Bir düşünün!
Uğruna geceni gündüzüne kattığın makam, senden sonra bir başkasının olacaktır. Biriktirmek için sağlığını tükettiğin servet, bir gün başkalarının arasında paylaşılacaktır. İnsanların takdirini kazanmak için harcadığın çaba, birkaç gün sonra unutulacaktır. Bugün peşinden koştuğun şöhret, yarın başka bir ismin gölgesinde kalacaktır.
Ama senin harcadığın ömür geri gelmeyecektir!
İşte insanın en büyük yanılgısı da budur: Geçici olanı kalıcı, kalıcı olanı önemsiz sanmak!
Dünya sana sonsuz bir ömür vaat etmedi. Kimse bu hayattan gençliğini, sağlığını, servetini ve makamını alıp götüremedi. Herkes geldiği gibi gidecek. Ne kadar zengin olduğun değil, nasıl bir insan olduğun; kaç kişiye hükmettiğin değil, kaç gönüle dokunduğun; ne kadar mal biriktirdiğin değil, geride nasıl bir iz bıraktığın önemlidir.
Öyleyse kendine gel!
Henüz nefes alabiliyorken sevdiklerinin kıymetini bil. Bir telefon açmayı, bir gönül almayı, bir özür dilemeyi, bir teşekkür etmeyi erteleme. Çünkü ölüm, insanın takvimine bakarak gelmez. “Yarın görüşürüz.” dediğin insanı bir daha göremeyebilirsin. Bugün sarılmadığın birine yarın mezarı başında sarılmak isteyebilirsin. İşte o zaman ne servetin ne makamın ne de dünyalık hesapların sana bir faydası olacaktır.
Unutma! Hayat, sürekli bir şeylere yetişmeye çalışırken tüketilecek kadar uzun değildir. Her istediğine sahip olmak zorunda değilsin. Herkesin önüne geçmek, herkesten üstün olmak, her mücadeleyi kazanmak zorunda değilsin. Bazen vazgeçmek olgunluktur, bazen susmak erdemdir, bazen de elindekine razı olup şükretmek en büyük zenginliktir.
İnsan, hayallerinin peşinden koşsun elbette; fakat hayalleri uğruna insanlığını, vicdanını, ailesini, dostluğunu ve huzurunu kaybetmesin. Çünkü bir gün dönüp arkasına baktığında, elde ettiklerinden çok, uğruna neleri kaybettiğini fark edecektir.
Ömrünün yetmeyeceği dünyalıkların peşinde koşarken, ömrünün yeteceği güzellikleri kaçırma!
Biriktirdiğin para değil, yaşadığın güzel anlar hatırlanacak. Yükseldiğin makam değil, alçakgönüllülüğün konuşulacak. İnsanların önünde taşıdığın unvan değil, yokluğunda arkandan edilen güzel dualar kalacak.
Dünyaya sahip olmaya çalışırken kendine yabancılaşma. Yarınların hesabını yaparken bugünün hakkını yeme. Çünkü dün geçti, yarın henüz gelmedi. Elinde olan yalnızca bugündür.
Kendine sor: Bir gün bu dünyadan göçüp gideceğini bildiğin hâlde, neden hiç gitmeyecekmiş gibi yaşıyorsun?
Ömrünü tüketme, ömrüne değer kat! Çünkü hayatın telafisi yoktur; kaçırdığın zamanın, kırdığın gönlün ve yaşanmamış güzel günlerin geri dönüşü yoktur.
Vesselam.
Nevzat AKSOY
